Po długim okresie generalnego uznawania przez państwa małżeństw zawieranych w formie kanonicznej, poczynając od końca XIX wieku, w umowach konkordatowych Stolicy Apostolskiej z państwami zaczęto wprowadzać klauzulę wyraźnego uznawania jedynie poszczególnych małżeństw. Formalną akceptacją przez państwo obejmowane były już tylko te małżeństwa kanoniczne, które zostały wpisane do rejestru cywilnego. Praktyka ta następnie utrwaliła się, przy czym regulacje konkordatowe w tym zakresie podlegały ewolucji, w sposób szczególny po Soborze Watykańskim II.

W okresie posoborowym rejestracja małżeństwa kanonicznego w urzędzie stanu cywilnego ? jako warunek uzyskania przez ten związek skutków cywilnych ? stała się przedmiotem umów konkordatowych zawartych przez Stolicę Apostolską z kilkunastoma państwami: Kolumbią (1973), Portugalią (1975 i 2004), Hiszpanią (1979), Włochami (1984), Maltą (1993), Polską (1993), Chorwacją (1996), Litwą (2000), Słowacją (2000), Andorrą (2008) i Brazylią (2008).

Gdy chodzi o rozwiązania szczegółowe dotyczące zarówno samego charakteru wpisu małżeństwa kanonicznego do rejestru cywilnego, jak i procedury związanej z dokonywaniem tej czynności prawnej, to w poszczególnych regulacjach konkordatowych dostrzec można pewną różnorodność.

Słowa kluczowe: konkordat, przepisy wykonawcze, nupturienci, małżonkowie, małżeństwo kanoniczne, urząd stanu cywilnego, parafia, akt małżeństwa, skutki cywilne, powiadomienie o zawarciu małżeństwa kanonicznego, rejestr cywilny, wpis małżeństwa kanonicznego, wpis spóźniony, odmowa wpisu, interes osób trzecich.